« سخت سخت | صفحه اصلي | خاطره،تجربه،جدایی »
روز اخر،رسما تمام
امروز روز اخر بود.گریه،زاری.
دیگه رسما مدرسه تموم شده.
دیگه ساعت 6:45 برنامه ی صبحگاه نداریم.دیگه سر زنگ زبان،ریاضی،علوم،تاریخ،اجتماعی،ادبیات و ... نمی شینیم.دوره ی مسخره بازیهای سر صف هم تموم شد.ما دیگه سر یک میز توی نماز خونه نمیشینیم.دیگه سر اون میز هر هر نمی خندیم و دیگه خانم عربانی(مدیر پرورشی)ما رو از اونجا بیرون نمی اندازه.دیگه نمی تونیم یواشکی از ابدار خونه که رو درش نوشته: "ورود دانش اموزان ممنوع"اب بخوریم.دیگه نمی تونیم رو میز بزنیم و برقصیم!دیگه جشن و مراسمی تو کار نیست که بخوان ما رو از شرکت در اون منع کنن.دیگه ما به پای ارزو!نمی افتیم که تو رو به خدا سوالهای مسخره بپرس که اسد اله وقت نکنه بپرسه.دیگه خانم فیصلی ما رو به خاطر نداشتن راکت بدمینتون دعوا نمی کنه.دیگه خانم صفا فر (ادبیات)از برنامه ی به خانه بر می گردیم نمی گه.دیگه خانم محسنی پور به خاطر نداشتن و یا ننوشتن پلی کپی های زبان اخم نمی کنه.دیگه ما اصرار نمی کنیم که ما رو ببره حیاط.دیگه خانم کیا (ریاضی)سوت نمیزنه و نمی گه:"دانشمند!"دیگه خانم اسد اله(تاریخ،جغرافی،اجتماعی)دور لبش رو پاک نمی کنه و دیگه خورشید رو از زمین کوچکتر نمی کشه.دیگه خانم مرادی(حرفه)به سپیده شکاری گیر نمی ده و دیگه از ما نمی خواد که ورقه های بچه ها رو تصحیح کنیم.دیگه یا سمین نمی گه که:فریماه!تو رو خدا ارفاق کن و دیگه من نمی گم :من به شما ارفاق کنم،کی به من ارفاق می کنه؟و دیگه سپیده نمی گه:این دوستی های شما به درد نخوره و 2زار نمی ارزه.دیگه خانم زرگر(هنر)نمی گه:فریماه!امروز کلاس خط هست،شما 20 اردیبهشت امتحان خوش دارید.دیگه خانم اشتیانی(علوم)برای ارزو!منفی نمی زاره و به زهرا خراسانی نژاد گیر نمی ده.دیگه خانم راغبیان(کامپیوتر)از خاطرات و قرار هایی که با دوستاش داشته نمی گه و ما هم به خاطره جوون بودنش اذیتش نمی کنیم.دیگه خانم رهبر(دینی)ما رو نمی کشه و بچه ها سر زنگش نمی خوابند.دیگه خانم شابهاری(عربی)از حال مادرش که تو C.C.Uست نمی گه.دیگه با گفتن "کمای اینکه"ارزو رو حرص نمیده.دیگه خانم کرباسی(فران)به من نمی خنده.(چند روز پیش داشتم به خاطر اینکه کتاب قران ام تو حیاط پخش و پلا شده بود،خرما می دادم و با هر تعارف یه دونه هم خودم می خوردم.اینم شده سوژه که خانم کرباسی به من بخنده.)دیگه این معلم ها این حرف ها رو نمیزنن،چون ما دیگه سر کلاس اونا نمیشینیم.
بعد از 11 روز امتحان دیگه ما این سرویس اشپز خونه ها رو نمی پوشیم.دیگه روی نیمکت ها نمیشینیم.بعد از 24 روز دیگه لازم نیست ساعت 6 صبح بیدار بشی و به هر دلیلی برای رفتن به مدرسه اماده بشی.
رفتن از این مدرسه ،خیلی خوبه؛اما اینکه بخوای از دوستای 3 ساله ت جدا بشی سخته،اینکه بخوای دوستای جدیدی پیدا کنی و با دوستای قبلی ات هم ارتباط داشته باشی سخته،بخوای که خاطرات خوبی که از دوستات داری از ذهنت پاک نشن سخته،شنیدنه اینکه معلم بگه:اگه زنده بودم،9/9/1390 میام و اگر نبودم بچه هام بهتون خبر میدن سخته. با یاد اوری خاطرات و اینکه چه جوری با هم دوست شدیم دلامون می گیره،وقتی عضو های گروه تخم مرغ یاد روزی می افتن که عاطفه مرادی بلند شدو گفت:ما می خوایم یه گروه تشکیل بدیم و... دلاشون می گیره.
ولی...خدا کنه همدیگرو فراموش نکنن.
Posted by hanifm at May 18, 2006 09:12 PM
Comments
واقعاً همه چيز رو گفتي يه چيز ميگم بين خودمون بمونه راضي ام آشتياني هر روز برام منفي بذاره و هر روز برم دفتر و با امامي دعوام بشه راضي ام شابهاري اون کلمه ي چندش رو بگه و تا عمر دارم زنگ هاي اسدا... سوال پيچش کنم ولي فقط فقط فقط يه هفته ي ديگه بمونه
Posted by: arezoo! at May 18, 2006 09:53 PM
dige nemidoonam chi begam vali ye chizi jamoond ke emrooz dele hameye bacheha gereft,ke bacheha deleshoon nemioomad az ham khodahafezi konan,inke hich kas dige bekhatere ba ham boodan gerye nemikone
Posted by: atti at May 18, 2006 10:12 PM
farimah delam gerefte,doost daram bazam too baghal fati gerye konam doost daram bazam pedare emami ro darbiaram doost daram beram roo miza vaistamo dad bezanam
begam ke cheghadr zood gozasht 3 sal az doostihamoon begam ke che roozhaii gozasht
Posted by: atti at May 18, 2006 10:27 PM
با توجه به ید طولایی که من در امید دادن به دیگران دارم باید بگم که همه همدیگررو فراموش می کنین.مگر یکی دونفرتون بمونین.روش خرما تعارف کردنت هم جالب بود.
Posted by: م س ا ف ر at May 19, 2006 01:30 AM
salam farimah jooonam!az in ke toye tavalode zahra didamet kheili lhoshhal shodam.dafeye avalam bood ke be vebe to miomadam.jaleb bodesh.farda tavalode farahnaz miri ya na?gooz bye
Posted by: shafagh at June 22, 2006 06:40 PM